top of page

Poovum Naanum Veru-29

இதழ்-29


பாரதியின் வீட்டிலிருந்து வரவே தாமதம் ஆகிவிட, காலை சமையல் செய்ய நேரம் இல்லாமல் அனைவருக்கும் வெறும் சிற்றுண்டி மட்டும் தயார் செய்து பரிமாறிவிட்டு பள்ளிக்குச் சென்றாள் மித்ரா.


மதியம் அங்கே இருக்கும் மெஸ் ஒன்றில் உணவை வாங்கி வந்து பெற்றோருக்குப் பரிமாறிவிட்டு தானும் சாப்பிட்டு மறுபடி பள்ளிக்குக் கிளம்பினாள் அவள்.


அவளது வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் திருப்பத்தில் அவளுடைய பள்ளி சீருடை அணிந்த மாணவன் ஒருவன், "மிஸ்! மிஸ்!" என்றவாறு அவளது வழியை மறிக்கவே ஸ்கூட்டியை நிறுத்தி காலை ஊன்றி நின்றவள், "என்ன தம்பி இந்த நேரத்துல இங்க நிக்கற! உன்னை ஸ்கூல்ல பார்த்தமாதிரியே தெரியலியே! என்ன கிளாஸ் நீ!" என அவள் கேட்க, சட்டென எதிர்பாராத விதமாக எதையோ அவள் முகத்தில் ஸ்ப்ரே செய்தான் அவன்.


அவள் மூச்சு திணறவும், அருகில் நின்றிருந்த எஸ்.யூ.வீ வாகனத்தின் பின்னாலிருந்து வந்த இருவர், அவளைப் பலவந்தமாக அந்த வண்டியில் ஏற்ற, மாணவனைப் போல இருந்தவன், அவளது ஸ்கூட்டியை நோக்கிப் போனான்! அவளது கைபையைப் பிடுங்கி ஒருவன் அதையும் அந்த போலி மாணவனிடம் வீச, அதைப் பிடித்துக்கொண்டான் அவன்.


அவளது கைப்பேசியும் அவளுடைய கைப்பையுடனே போனது.


அவள் எதோ காரணத்திற்காகக் கடத்தப்பட்டிருக்கிறோம் என்பது புரிய, அவளுடைய இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.


***


மிக முயன்று கண்களைத் திறந்தாள் மித்ரா!


சில நொடிகள், தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதே புரியவில்லை அவளுக்கு!


மங்கலான வெளிச்சத்துடன் அந்த இடம் பார்க்க ஒரு நட்சத்திர விடுதியின் அரை போன்றே இருந்தது.


ஏசியின் அதீத குளுமையால் அவளது உடல் நடுங்கியது.


நாசியில் கண்களில் பொறுக்க முடியாத ஒரு எரிச்சல்!


தொண்டை வறண்டுபோய் அங்கேயும் எரிச்சல்!


வெகுவாக கனத்த தலையைத் தூக்கமுடியாமல் மெல்ல எழுத்து, கலைந்திருந்த தன் புடவையைச் சரிசெய்தவள், அங்கே யாராவது ஒளிந்திருக்கிறார்களா என்ற அச்சத்தில் அவள் பார்வையைச் சுழற்ற, அவளைத் தவிர வேறு ஒருவரும் இல்லை அங்கே!


அந்த அறையிலிருந்த ஒரே ஒரு ஜன்னலும் அடைக்கப்பட்டு திரைச் சீலையால் போர்த்தப்பட்டிருந்தது.


மற்றபடி ஒரு தொலைப்பேசி இணைப்பு கூட இல்லை அங்கே.


தன் கண்களை மூடி பயத்தைப் போக்க அவள் முயல, மூடிய கண்களுக்குள் தீபன் நிறைந்திருந்தான்!


"மித்து! பயப்படாத! நீ எங்க போனாலும் எனக்குத் தெரியும்! என் பார்வையைத் தாண்டி உன்னால போகவே முடியாது!" என அவன் சொல்வது போன்றே இருந்தது அவளுக்கு!


அதே நேரம் வேகமாக கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு திபுதிபுவென சிலர் அந்த அறைக்குள் நுழைய, தானாகவே மூடிக்கொள்ளும் அந்த கதவு பலத்த ஓசையுடன் மூடிக்கொண்டது.


உள்ளே ஏற்பட்டிருந்த தைரியம் வந்தவர்கள் யார் என அவளைப் பார்க்கத் தூண்ட, அடியாட்கள் புடை சூழ எதிரே நின்றிருந்தான் திவாகர்! கூடவே அவனது உருவ ஒற்றுமையுடன் ஒருவன்.


இதற்குமுன் பார்த்ததில்லை என்றாலும் அவன்தான் ஜவஹர் என்பது அவளுக்குப