top of page

Poovum Naanum Veru 14

இதழ்-14


மழை பொழிந்து தரை ஈரமாக இருந்ததால், எச்சரிக்கையுடன் கால்களை ஊன்றி நடந்தவள், அங்கே இருக்கும் கிணற்றுக்கு அருகில் இருக்கும் சிறிய மோட்டார் அறையைத் திறந்து அதிலிருந்த கடப்பாரையையும் மண் வெட்டியையும் தூக்க முடியால் கைகளில் தூக்கியவாறு, கை விளக்கின் ஒளியில் அங்கே இருக்கும் சுற்றுச்சுவர் ஓரமாகக் கொண்டுபோய் போட்டாள் அவள்.


அந்த பகுதி முழுவதையும் ஒரு முறை சுற்றிலும் பார்த்தவள், அவளுடைய தலைக்கு மேல் உயர்ந்திருந்த அந்த சுற்றுச்சுவரை தாண்டி உள்ளே யாராலும் பார்க்க முடியாது என்ற துணிவு வரப்பெற்றவளாக, அங்கே இருக்கும் ஒரு மா மரத்தின் அடியில் தன பலம் முழுதையும் திரட்டி தோண்ட ஆரம்பித்தாள் வசு.


சேற்றில் கால்கள் வழுக்க, பயத்தினால் பூத்த வியர்வையால் கடப்பாரையைப் பிடிக்க இயலாமல் கைகள் வழுக்க, ஏற்கனவே அவள் திணறிக்கொண்டிருக்க, "பாப்பா! என்ன செஞ்சிட்டு இருக்க நீ?" எனக் கடுமையுடன் ஒலித்த குரலில் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தவள், மொத்தமும் இருள் சூழ்ந்திருக்க, அங்கே படர்ந்திருந்த தெருவிளக்கின் மெல்லிய ஒலியின் தெரிந்த மாரியின் உருவத்தை கண்டு விதிர்விதிர்த்துப்போனாள் அவள்.


"நீ 'அம்மா அப்பாவுக்கு தெரியாம இங்க வந்திருக்கேன்'ன்னு சொல்லும்போதே நினைச்சேன் பாப்பா! இந்த மாதிரி எதுவோதான் இருக்கணும்னு" என அவர் சொல்லிக்கொண்டே போக, எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கியவள், "மாரிம்மா! உங்களுக்கு எப்படி புரியவைக்கறதுன்னு தெரியல!" என வருந்தும் குரலில் சொல்லிவிட்டு, "சரிகா அண்ணா என்னை அடையாளம் கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க மாரிம்மா!" என முடித்தாள் வசு.


"யாரை சொல்ற?" எனப் புரியாமல் யோசித்தவர், "ஐயோ பாப்பா! பக்கத்துக்கு வீட்டுல இருந்துச்சே அந்த சரிகா புள்ளையோட அண்ணனா?" எனப் பதட்டத்துடன் கேட்டார் மாரி.


ஆமாம் என்பதுபோல் தலை அசைத்தவள், இருளில் அவர் அதைப் கவனிக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து, "ஆமாம்!" என்று சொல்லிவிட்டு, "வேற யார் வந்து நின்னாலும் கவலைப் பட்டிருக்க மாட்டேன் மாரிம்மா!


என்ன இருந்தாலும் அவங்க பெரிய அளவுல பாதிக்க பட்டவங்க இல்ல!


எல்லாத்தையும் விட நடந்த தப்புக்கு நானே ஒரு விதத்துல உடந்தையா இருந்துட்டேனே!


என்னால ஓடி ஒளிய முடியல மாரிம்மா! அதுவும் அவங்கள நேர்ல பார்த்த பிறகு..." என மேலே பேச முடியாமல்அவள் அழுகையில் குலுங்க, "கண்ணு! பாப்பா! உன்னைப் பத்தி தெரிஞ்சும் நான் இப்படி பேசி இருக்க கூடாது! தப்பு பண்ணிட்டேன்! நீ அழுவாத!" என சொல்லிக்கொண்டே அவளை அணைத்துக்கொண்டார் மாரி.


அவள் தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, "இங்க புதைச்சோமே அந்த பாவியோட திங்க்ஸ். அதையெல்லாம் வெளியில எடுக்கணும்!" எனச் சொல்லிக்கொண்டே கடப்பாரையைக் கையில் எடுத்தாள் வசு.


அதை ஆவேசமாக அவளிடமிருந்து பறித்தவர், இந்த கடப்பாரைய தூக்கவே பிறந்தவ பாப்பா நானு. உனக்கு எதுக்கு இந்த வேலை?" எனச் சொல்லிவிட்டு, வெகு சாதாரணமாக அந்த இடத்தில் தோண்ட ஆரம்பித்தார் மாரி.


***


"ச்ச! என்ன ஹாண்டசம் இல்ல நம்ம பாஸ்! என்ன ஃபிஸிக்! என்னா ஆட்டிட்யூட்! செம்ம ல! இவரை சைட் அடிக்கத்தான் என்னோட சண்டேவை கூட தியாகம் பண்ணிட்டு இங்கே வந்தேன்!"


இவ்வாறு தீபனை பார்த்து தன் தோழியிடம் கிசுகிசுப்பான குரலில் உருகிக்கொண்டிருந்தாள் அவனுடைய அலுவலகத்தில் வேலையில் இருக்கும் ஒரு பெண் ஊழியர்.


சென்னையின் முக்கிய பகுதியில் இருக்கும் ஒரு உயர்தர அடுக்குமாடி கட்டிடத்தில் அமைந்திருந்தது தீபனுடைய அலுவலகம்.


அதில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்த, 'கான்பரன்ஸ் ஹால்'லில், அவனுடைய கல்வி நிறுவனங்களில் முக்கிய பொறுப்பில் இருக்கும் பிரதிநிதிகளுடன் அலுவலக ரீதியான ஒரு அவசிய சந்திப்பில் பேசியவாறு பலருடைய ரசனையை களவாடிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.


சத்தம் எழுப்பாமல் ஒளிர்ந்தவண்ணம் ஏதோ அழைப்பு வருவதை அவனுக்கு அறிவித்தது மேசைமீது வீற்றிருந்த அவனது கைப்பேசி.


அதில் வசுவின் பெயரைப் பார்த்தவன், அனிச்சை செயலாக அந்த அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு, தனது உரையைத் தொடர்ந்தான் தீபன்.


சில நிமிடங்களில் அந்த சந்திப்பை முடித்துக்கொண்டு, தனது பிரத்தியேக அறைக்கு வந்தவன், நேரத்தைப் பார்க்க, மாலை ஆறாகி இருந்தது. 'அவள் எதற்காக அழைத்திருப்பாள்' என்ற யோசனையுடன் வசுவின் எண்ணிற்கு அழைத்து, "வாட் மிஸ். மித்...ரா இந்த நேரத்தில் கால் பண்ணியிருக்க;


நாமக்கல் போயிருந்த போலிருக்கே.


உன் அண்ணனை கையோட கூட்டிகிட்டு வந்துட்டியா என்ன" வெகு இயல்பாகக் கேட்டான் அவளிடம்.


<