top of page

Nilamangai - 12 (2) FB

Updated: Sep 27

நிலமங்கை - 12(2)


எந்த ஒரு பொருளுமே எடுத்தாள எளிதாக நம் கைக்கருகிலேயே இருக்கும்போது அதன் மேல் நமக்குப் பற்றுதல் ஏற்படாது. ஆனால் அது நம் கைவிட்டுப் போய்விடும் என்ற சூழ்நிலை உருவாகும்போது அதுவும் யாராவது அதை நம்மிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்துச் செல்ல முயலும் போது அதன்மேல் ஒரு அதீத உரிமை உணர்வும் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வேகமும் உண்டாகும்.


இதே நியதி நம் மனிதர் உறவுகளுக்கும் பொருந்தும்.


எதார்த்தமாக நம் வாழ்வுடன் கலந்திருக்கும் மனதிற்கு நெருக்கமான ஒருவரை நிரந்தரமாக நாம் இழக்கும் சூழல் உருவாகும்போதுதான் அவரை தன்னுடன் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் வேட்கை அதிகமாகும்.


அப்படித்தான், தாமோதரனை இலகுவாக அணுகும் சூழல் இருந்தவரை அவன்மீதான உரிமை உணர்வு நிலமங்கைக்கு உண்டாகவே இல்லை.


ஆனால் பவ்யாவுடன் அவனுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட பிறகு அவளால் அதை மனதார ஏற்றுக்கொள்ளவே இயலவில்லை.


சிறுமியாக அவன் கைப் பிடித்து நடந்த நாட்கள் தொடங்கி, வளர வளர ஒவ்வொன்றிற்கும் அவனது துணை நாடிய சமயங்கள், திரைப்படம் போல மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.


புத்தி தெரிந்த காலம் தொட்டு பாசத்திற்கும் பரிவுக்கும் புஷ்பாவை நாடினாள் என்றால், அவளது அறிவுத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்பவனாக அவன் மட்டுமே இருந்திருக்கிறான்.


யாரிடமும் சொல்ல முடியாத சில சிக்கல்களைக் கூட அவனிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லித் தீர்வு காணும் அளவுக்கு அவளுக்குப் பெருந்துணையாக பல சமயம் அவனே நின்றிருக்கிறான்.


கல்வித் தகுதியை வளர்த்துக் கொள்வதில் தொடங்கி, எதிலும் முதன்மையாகத் திகழவேண்டும் என்கிற மனோபாவம், எந்த ஒரு விஷயத்திலும் தீர்க்கமாகச் சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் திறன், யாருக்காகவும் எதற்காகவும் விட்டுக்கொடுக்காமல் நினைத்ததை நினைத்தபடி செய்து முடிக்க வேண்டும் என்கிற பிடிவாதம் என ஒவ்வொன்றிலும் அவன்தான் அவளது முன்மாதிரி என்றாகிப்பபோயிருக்கிறான்.


ஒரே வரியில் சொல்லவேண்டுமென்றால், சுயமாக அவள் தன்னைத் தானே செதுக்கிக்கொள்ளும் உளியாக அவனே திகழ்கிறான் என்றால் அது மிகையில்லை.


தன் வாழ்க்கையில் அப்படி ஒரு அத்தியாவசியமான இடத்தில் இருப்பவனை இனி உரிமையுடன் அணுகவே முடியாது என்ற எண்ணமே அவளது மனதைக் கிழித்துக் கூறு போட்டது.


'அத்தான் என்று கூப்பிடு' என அவன் அவளை வற்புறுத்திய சமயத்திலோ அல்லது வேறு எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் கூட அவளது மனதில் இத்தகைய ஒரு சஞ்சலம் ஏற்பட்டதில்லை. மேற்படிப்பு, லட்சியம் என அவள் தனக்கான பாதையை வகுத்துக் கொண்டு அதில் சென்று கொண்டிருந்தாளே தவிர, அவன் சொல்கிறான் என்பதற்காகக் கூட தன் முடிவுகளை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. ஒரு வேளை அவன் சொல்பேச்சுக் கேட்டு பொறியியல் படிப்பை தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் அவன் தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ள ஒப்புக்கொண்டிருப்பானோ என்று கூட மருகினாள்.


ஆனால் அவன் முழுமனதுடன் அந்த திருமணத்திற்குச் சம்மதித்திருக்கிறான் என்பது அவளது அறிவுக்குப் புரிய, தங்களுக்குள் எந்த ஒரு பொருத்தமும் இல்லை என்பது நன்றாகவே விளங்கியது.


தெளிவற்ற ஒரு மனநிலையில் அவள் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த இப்படிப்பட்ட ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அவளது தாத்தாவாவது கொஞ்சம் பக்குவமாக அவளிடம் நடந்திருக்கலாம்.


பேரன் திருமணம் முடிவானதும் உச்சபட்ச மகிழ்ச்சியில் தேன் குடித்த நரியாக வரலட்சுமி அவரிடம் ஆடிய ஆட்டம் கொஞ்சம் அதிகம்தான். புஷ்பா வேறு மங்கையை மனதில் வைத்து முறுக்கிக் கொண்டு திரிய, அதில் காண்டாகி அவர் அவளிடம் பேசிய ஜாடை பேச்சிலும், செய்த உதாசீனத்திலும், அவற்றை நேரில் பார்த்துவிட்டு உள்ளுக்குள்ளே கொதித்துப் போயிருந்த சந்தானம், 'இனி நீ புஷ்பாவின் வீட்டிற்குப் போகவே கூடாது' எனத் தடை விதித்து, பதின்வயதின் விளிம்பில் நின்ற மங்கையின் சஞ்சலத்தைக் கிளறி விட்டிருந்தார்.


இவை அனைத்தையும் தாண்டி, இதெல்லாம் இயல்பாக எல்லோருக்கும் ஏற்படும் பருவ வயது கோளாறு, இவ்வளவு வருடங்களாக அவளுக்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரே ஒருவன் அவன் மட்டுமே என்பதால் அவன் மீது ஏற்பட்டிருக்கும் அதீத பற்று அவ்வளவுதான் மற்றபடி இந்த உணர்வுக்கு எந்த ஒரு அர்த்தமும் இல்லை என அவளுடைய அறிவு முதிர்ச்சி அவளது மனதை அவளுக்கே புரியவைத்திருக்க, தானே வருந்தி, தேற்றுவாரின்றி தனியாக அழுது, தானே தெளிந்து, தன்னைத் தானே மீட்டுக் கொண்டாள்.


எல்லாவிதத்திலும் அவனுக்குப் பொருத்தமாக இருக்கும் பவ்யாவை மணந்துகொண்டு, தாமோதரன் அமெரிக்காவிலேயே நிரந்தரமாகக் குடியேறிவிடுவான் என்கிற புரிதல் அவளுக்கு உண்டாகியிருக்க, இப்படி ஒரு நிரந்தர பிரிவுக்குத் தன்னை தயார்ப் படுத்திக்கொண்டாள்.


ஆனாலும் அந்த மன அழுத்தத்திலிருந்து அவள் முழுவதுமாக மீண்டிருக்க வில்லை எனும் நிலையில்தான் அந்த வருடத்துக்கான பொன்னேர் பூட்டும் நிகழ்வுக்கு ஊர் கூடி நாள் குறித்தனர்.


ஒவ்வொரு வருடமும் இப்படி நாள் குறித்த உடனேயே தாமுவின் கழனியில் பூஜை போட அவளை வரச்சொல்லி புஷ்பா ஆள் அனுப்பிவிடுவாள்.


அதுவும் நடக்காமல் போக, தன்னுடைய உரிமையே பறிபோனதாக அவள் மனதிற்குள்ளேயே குமுற, எரிகிற தீயில் எண்ணை வார்ப்பது போல அவளுடைய சித்தி ராஜியும் பேச்சுவாக்கில் அதைச் சொல்லிக் காண்பித்துவிட்டாள். தான் ஒருத்தி இருக்கும் போது மங்கை புஷ்பாவையே அதிகம் நாடுவதால் உண்டான பொச்சரிப்பில் ராஜி இப்படிப் பேசுவது வழக்கம்தான் என்றாலும், வழக்கத்துக்கு மாறாக இது அவளைச் சற்று அதிகமாகவே பாதித்தது.


அதைக் கண்டித்தாலும் சந்தானமும் முணுமுணு வென்று வரலட்சுமியையும் புஷ்பாவையும் திட்டி தீர்க்க, அதுவும் அவளுக்கு மன உளைச்சலைத்தான் கொடுத்தது.


எப்படியோ ஒருவாறு தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டுதான், பூஜை போடவே அன்று கழனிக்கு வந்திருந்தாள்.


ஒரு நீண்ட இடைவேளைக்குப் பின் அங்கே தாமுவைக் கண்டதும் நெஞ்சம் படபடவென அடித்துக் கொள்ள, வயிற்றுக்குள் பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்தன.


சுயக் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, பூஜையில் படைத்த காப்பரிசிக் கலவையைத் தூக்கிக் கொண்டு அவனை நோக்கி எது அவளை ஓட வைத்தது என்ற கேள்விக்கு அவளிடம் இன்று வரை பதிலில்லை.


அதை மட்டும் அவள் செய்யாமலிருந்திருந்தால், இப்படி ஒரு கேள்வியையே அவளிடம் அவன் இன்று கேட்டிருக்க மாட்டானோ என்னவோ.


அவனைப் பார்த்ததால் உண்டான பதட்டத்தில் அவளது கால்கள் கூட தரையில் பதியவில்லை. அதில் கடுப்பாகி அவன் எரிந்து விழுந்தாலும் கூட, அவனிடம் என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் அவனது திருமணத்துக்கு வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு, அவளுடைய தாத்தா அவன் வீட்டிற்குப் போகத் தடை விதித்திருப்பதையும் உளறி வைக்க, அதன் பின் அவன் இயல்பாகப் பேசத் தொடங்கவே, தன் மனக்குமுறல்கள் அனைத்தையும் அவனிடம் கொட்டித் தீர்த்தாள், அவளுடைய ஒரே வடிகால் அவன் மட்டுமே என்றாகிப் போனதால்.


அதன்பின் நடந்த ஒவ்வொன்றுமே விதியின் விளையாட்டாகிப் போனது.


"பேசாம என்னைக் கட்டிக்கோ மங்க, அதுக்கு மேல நீ எங்கிட்ட வரத யாரு தடுக்கறாங்கன்னு நானும் பார்க்கறேன்" எனப் பகடி பேசினானோ, அல்லது உண்மையாகத்தானோ சொன்னானோ, ஆனால் அந்த நொடி அவள் உணர்ந்தது 'இந்த தாமோதரனைத் தவிர தன் வாழ்க்கைக்குள் வேறொருவனுக்கு இடமே இல்லை' என்கிற ஒன்றே ஒன்றைத்தான்.


இன்னும் ஒரு நொடி அங்கே நின்றால் கூட, தன்வசமிழந்து எங்கே சரி என்று சொல்லி தன் மனதை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தி விடுவோமா என்கிற பீதியில், அந்த சூழ்நிலையிலிருந்து தப்பித்து ஓடித்தான் வந்தாள்.


அதற்குப்பின்னுக்கும் அவனை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் திராணியற்றவளாக வீட்டிற்குள்ளேயே அடைந்துகிடந்தாள்.


ஓரிரு நாட்களுக்குள்ளேயே, அவளுடைய தாத்தா சொல்லி, அவனுக்கு நிச்சயித்திருந்த திருமணம் நின்றுவிட்டது என்று தெரியவந்ததும், அவளுக்கு அது பேரதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.


'அப்படியென்றால் அன்று 'என்னைக் கட்டிக்கோ' என்று அவன் சொன்னது உண்மைதானா? ' என்ற கேள்வி மட்டும் அவளை குடையத் தொடங்க, விடை தேடி அவனை நாடிச் சென்றாள். நேரடியாக அவளுக்குப் பதில் சொல்லாமல், சுற்றி வளைத்து இல்லை என்பதாக அவன் முடித்தாலும், உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுகிறான் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.


அப்போதைக்குச் சலிப்புடன் அங்கிருந்து வந்துவிட்டாலும், அவனுடைய மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு திட்டத்துடன்தான் இருக்கிறான், இன்றில்லை என்றாலும் எதிர்காலத்தில் என்றாவது ஒருநாள் தன்னைத் தேடிவந்து, 'என்ன கட்டிக்கோ' என மறுபடியும் தீர்மானமாகச் சொல்லுவான் என்பதையும் உறுதியாக நம்பினாள்.


அப்படி ஒரு சூழ்நிலை ஏற்பட்டால் தன் பதில் என்னவாக இருக்கக்கூடும் என்று ஆற அமர யோசித்த பொழுது, எந்த ஒரு மறுப்பும் இல்லாமல் 'சரி' என அதற்கு ஒப்புக்கொண்டுவிடுவோம் என்று தோன்ற, தானே தன் மனதை எண்ணி மிகவும் பயந்துபோனாள்.


அவன் இதே ஊரில் இதே போன்றதொரு வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக வாழப்போகிறான் என்கிற பட்சத்தில் அவளுக்கு எந்த ஒரு மனத்தடையும் இல்லை.


ஆனால் 'இவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் அந்நிய தேசத்தில் போய் வேரூன்ற வேண்டிய கட்டாயம் தனக்கு நிச்சயம் ஏற்படும், அதை மட்டும் இவன் விட்டுக்கொடுக்கவே மாட்டான்' என்பது மட்டும் தெள்ளத்தெளிவாக விளங்க, உணர்ச்சிவசப்படாமல் நன்கு சிந்தித்து தெளிவான ஒரு முடிவை எடுக்கவேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தாள்.


தாமோதரனின் அருகாமை கிடைக்காமல் போனாலும் கூட , விவசாயம் செய்துகொண்டு தன் சொந்த மண்ணில் தன் மக்களுடன் கலந்து அவளால் வழ்ந்துவிட்டுப் போய்விட முடியும்.


அம்மா என்கிற முதல் உறவையே புகைப்படத்தில் பார்த்துத்தான் தெரிந்து கொண்டவள் இவள். மனம் முழுவதும் அன்பும் அக்கறையும் மிகுந்திருந்தாலும், எல்லோருடைய நிம்மதியையும் கருத்தில் கொண்டு அப்பா, சித்தி, தம்பி தங்கை என முக்கிய உறவுகளிடமிருந்தே சற்று தள்ளி நிற்பவளுக்கு அவனிடமிருந்து விலகி இருப்பது ஒன்றும் அவ்வளவு கடினமில்லை.


ஆனால், கணினிகளாலும், செயற்கை நுண்ணறிவு சாதனங்களாலும் நிரம்பி வழியும் வேறொரு செயற்கை உலகத்துக்குள் நுழைந்து, பொங்குவதையும் தின்னுவதையும் தவிர வேறேதும் சிந்திக்காமல், உடல் சார்ந்த தேவைகளுக்கு முதன்மைக் கொடுத்து, அந்நிய நாட்டுக் குடியுரிமைக்காக அங்கேயே பிள்ளைகளை பெற்றுக்கொண்டு, அந்த நாட்டு சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டு அவர்களை வளர்த்து ஆளாக்குவதையே ஒரே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ பத்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ நேரம் ஒதுக்கி, பயணத்தில் நசுங்கிக் கோணலாகிப்போன சாக்கலேட் பொதிகளுடன் சொந்த ஊரையும் சொந்தபந்தங்களையும் எட்டிப் பார்த்து, காலப்போக்கில் அதுவும் மறைந்து நிரந்தரமாக அங்கேயே மூழ்கிப்போய், நரை கூடி கிழப் பருவம் எய்தி அங்கேயே உயிர்விட்டு, சொந்த அடையாளம் மறந்த ஒரு வாழ்க்கை வாழ அவள் தயாராகவே இல்லை.


வாழ்ந்தாலும் இங்கேதான் செத்தாலும் இங்கேதான், மண்ணோடு மண்ணாகி மட்கிப்போனாலும் இந்த மண்ணுக்கு மட்டுமே தன்னை தின்னும் உரிமை! காதலா, அன்பா, நட்பா, உரிமையுணர்வா, இந்த உறவுக்கு எந்த பெயர் சொல்லி அழைத்தாலும் தனக்குத் தாமோதரனிடம் உண்டாகியிருக்கும் பிணைப்பு என்றுமே மாறாது! அதை மாற்றிக்கொள்ளவும் தன்னால் இயலாது! இது நாள் வரை, காற்றில் கலந்திருக்கும் பிராண வாயுவைப் போல தன் இருப்பே தெரியாவண்ணம் அவன் எப்படி தன் வாழ்க்கைக்குள் இருந்தானோ அதே போலவே இனிமேலும் இருப்பான்! அது யாருடைய பார்வைக்கும் புலப்படாமலே போகட்டும்! என்ற ஸ்திரமான முடிவுக்கு வந்தபின்தான் அவளால் நிம்மதியாக மூச்சு விடக்கூட முடிந்தது.


இடையில் வந்து போன ஓரிரு தினங்கள் தவிரக் கடந்த மூன்று வருடங்களாக அவன் இங்கே இல்லாமல் போனது, அதுவும் எந்த விதத்திலும் அவன் அவளை அணுகாமல் எட்டியே நின்றது, தன் மனதைப் பக்குவப்படுத்த அவன் அவளுக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்த பெரும் வாய்ப்பாக அமைந்தது.


இடைப்பட்ட இந்த காலத்தில், இங்கே உருவாகியிருக்கும் ஒருவித அசாதாரண சூழ்நிலையால் அவளுக்கு இந்த பூமியுடனான பிணைப்பு கூடிக்கொண்டே போனதுதான் காலத்தின் கட்டாயம் போலும்!


கழனி வேலைகள் படிப்பு எனச் சலனமில்லாமல் போய்க்கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில் அத்தகைய பிணைப்பால் இவள் தானே இழுத்துவிட்டுக் கொண்ட சிக்கல்கள்தான் அதிகம்.


கண்ணப்ப நாயக்கருடைய மரணத்திற்குப் பிறகு அவரது நிலங்களை அவருடைய பிள்ளைகள் விற்க முடிவு செய்த பின் மங்கை அடைந்த பதட்டம் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை.


அதுவும் அதை வாங்கப் போகிறவர்கள் அரசியல் செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் என்பது தெரியவந்த பின், அதனால் விளையக்கூடிய விபரீதங்களை யோசித்து பலவிதமாகக் கணக்குப்போட்டவளுக்கு உறக்கம் கூட வரவில்லை .


நட்பு அடிப்படையில் கண்ணப்பனின் கடைசி மகன் தேவாவிடம் அந்த நிலங்களை தனக்குக் குத்தகைக்குக் கொடுக்கும்படி அவள் கேட்கப்போக, அதுவும் தேவையில்லாத சிக்கலில் போய் முடிந்தது.


அது அரசல் புரசலாக அவளுடைய தாத்தாவின் காதுகளுக்குப் போக, இவள் மீது அப்படி ஒரு கோபம் அவருக்கு.


போதாத குறைக்கு தாமுவின் அப்பா ஜனாவிடம் இவள் போய் பேசி அதுவும் தோல்வியில் முடிந்துவிட, தாத்தா கொலை காண்டாகிப்போனார்.


இதுபோன்ற விவகாரங்களில் ஆண்களே தலையிட அஞ்சும் போது, சிறு பெண் இவளுக்கு இதெல்லாம் தேவையா என்றுதான் அவருக்கு தோன்றியது. அதுவும் இந்த விஷயத்தில் அவருடைய கண்டிப்பு அவளிடம் எடுபடாமல் போக, அடிக்கடி இருவருக்குள்ளும் முட்டிக்கொண்டது.


அந்த நேரம் பார்த்து இவருடைய அக்கா பேரன் கதிருக்கு இவளைப் பெண் கேட்டு வர, அவர் வரை அதற்குப் பரிபூரண சம்மதம். ஆனால் மங்கை அதற்குப் பிடிகொடுக்காமல் போக, அவருக்கு இவள்மேல் அளவுகடந்த எரிச்சல்.


அதுவும் கதிருடைய தங்கை திருமணத்தில் இவள் கதிரிடம் நடந்துகொண்ட விதமும், அங்கே வந்த தாமு பேசிவிட்டுப் போன பேச்சும் அதையும் தாண்டி அவன் வீட்டிற்கே வந்து அவர்களுடைய நிலத்தை யாருக்கும் கிரயம் செய்து கொடுக்கக் கூடாது என அதிகாரமாகச் சொல்லிவிட்டுப் போன முறையும் அவரை உச்சபட்ச கோபத்திற்கு ஆளாகியிருக்க, அனைத்தும் முழுதாய் அவள் மீது திரும்பியிருக்க அவளைக் கண்டித்து அறிவுரை சொன்னவருக்கு அவள் பதிலுக்குப் பதில் பேசப்போக, அவளது இத்தகைய நடவடிக்கைகளுக்கு அவள் படிக்கும் புத்தகங்களே காரணம் என அனைத்தையும் ஒரு பையில் போட்டுக் கட்டி, தாமுவின் வீட்டிற்கு எதிரில் இருக்கும் மகளுடைய வீட்டின் பரனில் கொண்டுபோய் போட்டுவிட்டார்.


இந்தக் குழப்பங்களுக்கு நடுவில் 'எந்நாடுடைய இயற்கையே போற்றி' புத்தகத்தை தாமு கையுடன் எடுத்துப் போனதை அவள் அறியவேயில்லை.


மற்ற புத்தகங்களோடு அதுவும் பரணுக்குப் போய்விட்டதாகவே எண்ணியிருந்தாள்.


சமீபமாக ஒருநாள், தாத்தா நல்ல ஒரு மனநிலையில் இருக்கும் சமயமாக அவரிடம் இதமாகப் பேசி மீண்டும் அந்த புத்தகங்களைக் கீழே இறக்கியவளுக்கு அந்த புத்தகம் அதில் இல்லை என்பது தெரியவர, அப்படி ஒரு அதிர்ச்சி உண்டானது,


காரணம்! அந்தப் புத்தகத்திற்குள் தானே அவள் தன் மனதை மறைத்து வைத்திருந்தாள்!


மனக்குழப்பத்தில் இருந்தாலோ அல்லது அதீத யோசனையில் இருந்தாலோ, பேனாவோ அல்லது பென்சிலோ கையில் வைத்திருக்கும் ஏதோ ஒரு எழுதுகோல் கொண்டு கிடைக்கும் காகிதத்தில் கிறுக்கத் தொடங்குவாள் நிலமங்கை. அது ஒரு அழகான மலராக மலரலாம்! வாஞ்சையுள்ள கார்டூனாக கொஞ்சலாம்! பயங்கர காட்டு விலங்காக உருமலாம்! அவளுடைய அம்மாவின் நினைவு நெஞ்சை முட்டும் போது அது மகேஸ்வரியாக மாறும். ராஜியின் மேல் கோபத்தில் கொந்தளித்தால் அவளுடைய சாயலில் ஒரு பிசாசாக உருவெடுக்கும். மற்றபடி வேறு யாரையும் அவள் இப்படி கோட்டோவியமாகத் தீட்டியதில்லை.


ஆனால் இப்படி தாமோதரனாகக் காதலாகிக் கசிந்துருகி அவள் தீட்டியிருந்த ஓவியம், கிடைக்கக் கூடாத கைகளில் கிடைத்து அவளை வசமாக சிக்க வைத்துவிட்டது.


போதாத குறைக்கு, நிலமங்கைக்கு இருக்கும் இந்த விசித்திர பழக்கம் பற்றித் தெரிந்துவைத்திருக்கும் ஒரே நபர் தாமோதரன் மட்டுமே எனும் பொழுது 'இல்லை' என மறுதலிக்கும் ஒரே வாய்ப்பும் அவளுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது.


அவள் எதிர்பார்த்தது போலவே மீண்டும் அவன் 'என்ன கட்டிக்கோ' என்று அவளிடம் சொல்லும் இந்த நேரத்தில் 'மாட்டேன்' என்று அவள் பிடிவாதமாக மறுக்கும் பட்சத்தில் அவள் மீது தனக்கிருக்கும் உரிமையை நிலை நாட்ட எந்த எல்லை வரைக்கும் போவான் இவன் என்பது புரிய, உணர்வற்று அவனைப் பார்த்திருந்தாள் நிலமங்கை.


அவளை வென்றுவிட்ட மிதப்பில், புன்னகையுடன் அவளைப் பார்வையால் பருகிக் கொண்டிருந்தான் தாமோதரன்.



© KPN NOVELS COPY PROTECT
bottom of page